บทที่ 5 รูปที่บ้าน? เด็กนี่พูดเรื่องบ้าอะไร!?

สามวันผ่านไป 

โรงพยาบาลเอกชน เวลา 09:00 น.

"ราเชล นั่งรอแม่ตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวแม่ไปจ่ายเงินค่ารักษาแล้วจะกลับมานะลูก"

ม่านฝันย่อตัวลงลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ 

ราเชลพยักหน้ารับ แม้เธอจะยังรู้สึกเพลีย ๆ แต่ก็ไม่ดื้อ ไม่งอแง

"ค่ะ คุณแม่ข๋า"

"เก่งมากค่ะ"

ม่านฝันยิ้มบาง ๆ ให้ลูกสาว ก่อนจะเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ชำระเงินที่อยู่อีกฟากของชั้นตรวจโรค

ใช่ เธอไม่ได้เอะใจเลยว่า...

ลูกสาวตัวน้อยของเธอกำลังมองหา ‘บางสิ่ง’ ที่เธอรอคอยมาตลอด!

บางสิ่ง... ที่เธอเรียกว่า ‘ปะป๊า’!

‘ปะป๊าหนูของหนูอยู่ไหนนะ?’

ราเชลนั่งแกว่งขาไปมา ขณะที่ดวงตากลมโตไล่มองผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา

เด็กหญิงตัวน้อยยังจำหน้าหมอคนนั้นได้ดี...

"คุณหมอจ๋าคนนั้นหน้าเหมือนรูปที่บ้านเลย!"

เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

แม่เคยบอกว่า ปะป๊าไม่ได้อยู่กับพวกเรา เพราะปะป๊าอยู่บนฟ้าแล้ว...

แต่ทำไมคุณหมอคนนั้นถึงหน้าเหมือนปะป๊าในรูปที่แม่จ๋าแอบซ่อนเอาไว้ใต้หมอนล่ะ!? สงสัยปะป๋าลงจากสวรรค์และกลับมาหาหนูแล้ว

‘ปะป๊าจ๋าต้องเป็นคุณหมอคนนั้นแน่ ๆ!’

และแล้ว... โอกาสของเธอก็มาถึง!

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง...

"หึ... วันนี้มีเคสอะไรบ้าง?"

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นไม่ไกลจากจุดที่ราเชลนั่งอยู่

ร่างสูงสง่าของ ‘รามสูร สิงหราช’ เดินออกมาจากลิฟต์พร้อมกับอินทนิล 

เขาสวมชุดกาวน์สีขาวทับเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลายังคงเคร่งขรึม ริมฝีปากเหยียดเป็นเส้นตรง

เด็กหญิงตาโต รีบลุกพรวดขึ้นยืน!

"ปะป๊าจ๋า!!!"

‘จับมือปะป๊าได้แล้ว!’

ก่อนที่รามสูรจะรู้ตัวด้วยซ้ำ...

มือเล็ก ๆ ของราเชลก็พุ่งไปคว้ามือใหญ่ของเขาแน่น!

รามสูรสะดุ้ง! 

"เฮ้ย!?"

อินทนิลกะพริบตาปริบ ๆ มองภาพตรงหน้าด้วยความงุนงง

เด็กหญิงตัวเล็กกำลังจับมือเพื่อนของเขาแน่น... ราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าที่เธอรอคอยมาตลอด!

"ปะป๊า! หนูหาปะป๊าเจอแล้ว!"

"!!!"

อินทนิลสำลักน้ำลาย

"เดี๋ยว ๆ ๆ! หาอะไรเจอ!?" รามสูรอุทานลั่น!

เขาก้มลงมองเด็กหญิงที่กำลังยืนกอดอกมั่นใจเต็มเปี่ยม ราวกับเธอเพิ่งทำภารกิจสำเร็จไปหมาด ๆ

"ปะป๊าหนูต้องเป็นคนนี้แหละ!"

ราเชลพยักหน้าหงึกหงัก ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

"เพราะหน้าเหมือนกับรูปที่บ้านเลยค่ะ!"

"!!!"

รามสูรตัวแข็งทื่อ อินทนิลก็อ้าปากค้าง

อะไรนะ!?

รูปที่บ้าน? เด็กนี่พูดเรื่องบ้าอะไร!?

"อ่า... หนูจ๋า" อินทนิลพยายามช่วยเพื่อน "อาจจะมีคนหน้าเหมือนกันก็ได้นะลูก"

"ไม่จริงค่ะ! ปะป๊าหนูคือคุณหมอสุดหล่อคนนี้แหละ!"

ราเชลประกาศเสียงดังลั่น!

คนรอบข้างเริ่มหันมามองกันเป็นแถว

รามสูรกุมขมับ "ให้ตายเถอะ..."

เขาเหลือบมองเด็กตัวน้อยตรงหน้าที่มาให้เขาตรวจเมื่อสามวันก่อน ใบหน้าของเธอมีเค้าโครงบางอย่างที่เขารู้สึกคุ้นตา

แต่ไม่หรอก... ไม่มีทาง!

"หนูต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ ๆ" รามสูรพูดเสียงนิ่ง "ลุงไม่ใช่พ่อของหนู"

"แต่หนูเห็นรูปของปะป๊าที่บ้านค่ะ!"

ราเชลเถียงอย่างมั่นใจ

รามสูรเม้มปากแน่น

‘เด็กนี่... มันบ้าไปแล้วหรือไง!?’

"หรือแม่ของหนูเคยรู้จักลุงหรอ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ราเชล!!!"

เสียงตะโกนดังขึ้นก่อนที่ม่านฝันจะพุ่งตรงเข้ามาหาลูกสาวของเธอ!

ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นว่าลูกของเธอกำลัง ‘จับมือ’ กับรามสูร!

"ลูกมาทำอะไรตรงนี้!?"

"แม่ขา! หนูหาปะป๊าเจอแล้ว!"

ม่านฝันตัวแข็งทื่อ

"!!!"

"ราเชล!! หยุดพูดเดี๋ยวนี้!!"

ม่านฝันเสียงสั่น เธอรีบดึงลูกสาวกลับมาแนบอก

รามสูรมองภาพตรงหน้า ริมฝีปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเยาะ

"อ้อ..."

"สุดท้ายเธอก็เลี้ยงลูกมาให้โง่เหมือนแม่มันสินะ?"

"!!!"

ม่านฝันตัวสั่นเทา

"เลว!!!" เธอกัดฟันพูด

"ฉันเลว?" รามสูรหัวเราะเยาะ "เลวสู้เธอได้หรอม่านฝัน!"

ม่านฝันกำหมัดแน่น ขณะที่น้ำตาคลอเบ้า

"ออกไปจากที่นี่ซะ..." เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก

"ฉันไม่อยากให้คุณมายุ่งกับลูกสาวของฉัน!"

รามสูรหรี่ตาลง

"อ๋อ …นี่ลูกเธอจริงๆหรอ...?"

เขายิ้มเยาะ "เด็กนี่เป็นลูกเธอ? แล้วพ่อมันล่ะ?"

ม่านฝันเงียบ...

"อ้อ! หรือว่าเธอไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อเด็ก?"

"เพียะ!!!"

ม่านฝันตบหน้ารามสูรสุดแรงเกิด!

"ไสหัวไปให้พ้นซะ! ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก!!!"

“นี่มันที่ทำงาน เธอสิต้องใส่หัวไป”

อินทนิลรีบจับตัวรามสูรไว้ก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปมากกว่านี้

"พอได้แล้วไอ้ราม!!"

รามสูรหันขวับไปมองเพื่อน ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“เรื่องของเรามันจบไปแล้วนะคุณ ขอร้องล่ะ เลิกแล้วต่อกันเถอะนะ”

ม่านฝันรีบอุ้มลูกแน่น ร่างกายเธอสั่นสะท้านด้วยความโกรธและความหวาดกลัว

เธอจะไม่มีวันให้รามสูรรู้ความจริงเด็ดขาด!

เขาจะไม่มีวันรู้ว่า ‘ราเชล’ คือลูกของเขา!

"ฉันยังไม่จบ ม่านฝัน!"

เขาชี้หน้าหญิงสาว ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากโรงพยาบาล

'กล้าดียังไง ถ้าจะจบฉันกำหนดเอง ผู้หญิงไร้ค่าแบบเธอไม่มีสิทธิ์มาสั่ง!!!”